This is a fucking camera!
Tijdens het Nederlands Film Festival gaf Christopher Doyle (fok-king goede cameraman een workshop, annex praatje, annex peptalk. Hij pakte zijn iPhone en hield die in de lucht en riep: “You see this? This is a fucking camera, people. Stop waiting for the fucking Film Fund.” Een inspirerende gedachte, zeker in deze tijd.
Bovenstaand filmpje maakte de NOS een tijd terug over films maken zonder geld. Joris Hoebe vertelt over Suitcase Cinema, een project dat hij samen met Tim Murck en Tygo Gernandt heeft opgezet. Alles wat je nodig hebt om films te maken past in een koffer, is hun insteek. Een laptop, een camera en dan ben je er al. Als je het voor elkaar krijgt om slechts met die middelen een film te maken, ben je (financieel) veel onafhankelijker dan als je een studio nodig hebt, een helikopter, een kudde olifanten en een gebouw dat ontploft.
En als je het zo beschouwt komt no budget films maken eigenlijk aan op één vraag: wat wil je en wat heb je?
NFF Special 2: Charly from Meisjes van Thijs on Vimeo.
Recentelijk debuteerde ik als co-auteur bij De meisjes van Thijs (bovenstaand), een internetserie van Joris van den Berg over een jongen (Thijs) die niet zo handig is met meisjes. De meisjes van Thijs wordt geheel vrijwillig gemaakt. Dat betekent dat je niet te veeleisend kunt zijn. Maximaal één draaidag per aflevering, waarbij zo min mogelijk voorbereiding nodig is. Dat zit hem in de locatie (uitkiezen kost tijd, maar ook vergunningen als die nodig zijn), de acteurs en actrices (je kunt wel een rol op Carice van Houten gaan schrijven, maar de kans is klein dat ze komt, dus die moeten het liefst zo inwisselbaar mogelijk zijn), props (als je een boekenkast wilt moet die ook gevuld en dat is gedoe), etcetera, etcetera. Voor een script van De meisjes van Thijs mag ik alleen maar platte dialoog aanleveren zonder regieaanwijzingen als: “HIJ PAKT EEN GESUIKERDE PINDA”, want dat betekent dat iemand van te voren minimaal één gesuikerde pinda moet regelen.
Kortom: roeien met de riemen die je hebt. Kijk welke elementen je hebt en maak daar een film mee, in plaats van een film willen maken en daar dan de elementen bij zoeken. Als je geen tekstschrijver hebt, dan wordt het beeldverhaal. Als je geen muzikanten hebt in je vriendenkring, dan moet het maar zonder muziek. Ken je geen kledingverkoper, dan moeten acteurs maar in hun eigen kleren. Ken je geen notenboer, dan maar geen gesuikerde pinda’s. Geen camera, dan maar met de iPhone van Christopher Doyle.