Tjeerd Posthuma

schrijver

Tag: theater (page 1 of 2)

Geen posters maar krijt

Straatfantast van Bert HanaVanaf donderdag 9 juni speelt Bert Hana Straatfantast in theater Bellevue. Een voorstelling waarin hij, aan de hand van een inboedel die bij het grofvuil stond, een leven reconstrueert. Voor de marketing heeft hij een originele en lowbudget oplossing bedacht: stoepkrijten.

Continue reading

Kijk: goede reclame, kunstzinnig gezien

Mijn ouders zetten de TV altijd zacht tijdens de reclame en gaan koffiezetten, of naar de wc. Ik heb geen TV dus als ik dan een keertje TV kan kijken, dan probeer ik dat ook to the max te doen, incluis reclame. Tot nu toe werd ik alleen maar blij van verzekeringsreclame’s, Harry Piekema en een enkele cup-a-soup, meestal vanwege het grapje, maar nu is er een fijne nieuwe stroming: scenografische reclames.

Continue reading

Daarom vijf keer Kinderen van de Zon

Heb jij niet, hè. Ikke wel.

Het theater, de antisemiet en de waarheid

De afgelopen maand zag ik twee voorstellingen die min of meer dezelfde vraag stellen: wanneer is iets waar, wanneer is iets echt gebeurd? Hannah en Martin van Mugmetdegoudentand en Dit is mijn vader van Ilay den Boer. Ik dacht: laat ik eens over die twee bloggen.
Continue reading

Tsjechov meets VPRO Dorst

Voor VPRO Dorst maakte ik samen met Jasmijn Vriethoff een filmpje aan de hand van een monoloog van Nina uit De Meeuw van Tsjechov. Vandaag is het eindresultaat te bewonderen.

De Russische schrijver Anton Tsjechov staat bekend om zijn zwartgallige stukken. Personages willen heel veel, maar kunnen en durven uiteindelijk niets. Dit filmpje is een monoloog van Nina. Zij wilde actrice worden, trouwen met een schrijver en vooral roem, maar moet constateren dat al haar dromen in duigen zijn gevallen. Hoe ga je daarmee om?

Bekijk hier het filmpje.

Slijmbal

“Tjeerd, niet om te slijmen ofzo. Maar ik vind je text echt cool. Hoe verzin je het?!”

Dat zeg ik ook altijd voor de auditie.

Wil je met mij mee naar het theater?

Beste vrienden, familie, kennissen en werkrelaties,
De afgelopen tijd heb ik mij heel erg opgewonden over dat er wordt bezuinigd op de podiumkunsten. Uiteraard kan ik hier een uitgebreid betoog geven over waarom het economisch voordeliger is, dat het boekhoudkundig onhandig is en dat het onrechtvaardig is, maar blijkbaar werkt dat niet.
Daarom wil ik jullie vragen of jullie een keer met mij mee willen naar het theater. Ik wil jullie niet vertellen wat ik er zo mooi aan vind en belangrijk ik wil het jullie laten zien, in de hoop dat jullie dat dan ook weer doen met jullie vrienden, familie, kennissen en werkrelaties. Heel erg een-betere-wereld-begint-bij-jezelf en bak-mee-met-de-vriendschaps-cake dus.
Dus: wil je met mij mee naar het theater? Ik betaal en garandeer je een leuke avond! Stuur me dan even een mailtje.
Groet en hopelijk tot snel,
Tjeerd

Wil jij…

Mayli in een tutu eenden zien oprapen?
Erlinde er op kunnen betrappen dat haar kledingsmaak niet altijd goed is?
Sara zichzelf zien ophangen in wcpapier?
Roelof iemand in elkaar zien slaan, terwijl hij Spidermansokken draagt?
Jasper in alle rust iemand zien knevelen, alsof het zijn dagelijkse business is?
Tjeerd een man zien verleiden?
En Nick in een wet shirt contest zijn angsten zien overwinnen?

Laatste kaartjes voor Vanger in het Niemandsland.

20, 21 en 22 februari niks te doen?

“Ik ben Holden V. Caulfield. De Passant. Ik haat school zoals het op de scholen gaat waar ik vanaf ben getrapt. Ik ben woest op D.B. Ik mis Allie. Ik houd van Phoebe. Ik vrees mijn vader. Ik respecteer mijn moeder. Ik houd van brood met pindakaas. Ik rook een sigaret onder vrienden. Ik heb thuis een twijfelaar als bed, met een zwarte dekbedhoes waar lichte witte strepen op staan. Ik kan slecht tegen leeghoofden, slecht tegen hypocriete mensen.”
“Wie zegt dat?”
“Ik.”
“Waarom?”
“Wat ben ik anders?”

Mensen denken in hokjes. Let’s face it, we plaatsen alles in een hokje. Door je opvoeding krijg je eigenschappen, gewoontes en gedachtes mee. Daardoor kan je anderen in een hokje plaatsen en jezelf uit eindelijk ook. Maar wat gebeurt er als je over jezelf moet gaan nadenken? Als je opeens moet gaan bepalen wat je wilt worden, met wie je wilt trouwen, met wie je een vriendschap gaat opbouwen, met wie je een vriendschap laat doodbloedden… In de puberteit moet je opeens zelf gaan nadenken. Je moet en kan niet meer genoegen nemen met het stramien dat er in de jaren daarvoor was. Je moet jezelf opnieuw uitvinden en dat duurt een aantal jaar, want besef wel: je zit daarna nog zestig jaar met jezelf opgescheept.

Maak kennis met onze extreme puber. Holden is van school getrapt, voor de zoveelste keer. Holden denkt de wereld te slim af te zijn: in plaats van naar huis te gaan, blijft hij zwerven in de grote stad. Op die manier hoeft niemand te weten dat hij opnieuw gefaalt heeft. Door de eenzaamheid heeft hij genoeg tijd om te beslissen wie hij is en wat hij wil, als hij dat tenminste kan. Hij wordt geteisterd door zijn verschillende kanten, de verschillende karakters die hij in zich heeft. Vriend, versierder, scholier, zoon, broer, wat is hij nou eigenlijk?

Vanger in het Niemandsland / Tekst: Tjeerd Posthuma / Regie: Tjeerd Posthuma / Spel: Sara van Gennip, Nick Golterman, Jasper Hagenbeek, Mayli den Hollander, Erlinde Meertens, Tjeerd Posthuma, Roelof van der Sar / Techniek: Gideon Broekhuizen

Tijdelijk Nieuw / Artistieke leiding: Monika van der Ent-Schmidt / Zakelijke leiding: Kars Steigenga / Algehele leiding: Tjeerd Posthuma

KAARTEN VIA WWW.TIJDELIJKNIEUW.NL, OF DOE EENS DOL EN SPREEK EEN TIJDELIJK NIEUWER AAN

Excuses voor het ongemak

Zeg nou maar gewoon: “Tjeerd, je bent een eikel.”

Koommaarkommaarkommaarkommaarkommaarkommaar

(Toelichting voor de onwetende: ik ben een van de jongens, ik was erg melig, kars en ik hebben bureaustoelraces gehouden door de hele school, en ik was het die (drie keer) in de lach schoot (funest voor de gemiddelde auditant), maar madame is wel aangenomen.)

Toen ik naar binnenliep vroeg ik me al af waarom we uberhaupt zo vroeg op waren gestaan zodat ik hierheen kon; ik was niet eens in staat normaal na te denken, laat staan serieus auditie te gaan doen.
Twee jongetjes ontvingen me heel aardig in hun gymzaaltje, ik mocht nog even plassen op het kleutertoilet en toen mocht ik beginnen: Ik mocht in het midden van het gymzaaltje in het rondje gaan staan, een soort idols-stip idee. Voor me zag ik 2 jongens van zeventien die, naar mijn idee, nogal moe en melig waren van alle mensen die ze die dag eerder hadden moeten aanzien. Ze zaten allebei in bureaustoelen en reden daarmee een beetje heen en weer, roerden in hun koffie en zaten ook nog eens allebei met hun rechterenkel op hun linkerknie. Nou, ik mocht beginnen, maar voordat ik de kans kreeg schoot meneer al in de lach. Ik voelde mezelf staan en schoot ook in de lach, bij poging 2 gebeurde hetzelfde. Oke, we gingen er voor de derde keer voor en deze keer zei ik de eerste regel de foute tekst, opnieuw. Juist.
Je hoort wel is van mensen dat ze bij toetsen en presentaties en dergelijken black-outs krijgen. Nu heb ik dat ook geregeld als smoesje gebruikt in de brugklas en in de tweede en ik dacht eerlijkgezegd dat iedereen dat deed en dat black-outs niet bestonden. Mooi wel dus. Ik ging stotteren en ik wist niet meer waar het over ging en wilde eigenlijk een beetje hard wegrennen. Daarna ging ik er nog een beetje iets van maken, zodat het zo snel mogelijk afgelopen was en toen wilde ik eigenlijk weg. Ik mocht nog iets doen en dat ging nog debieler als het eerste en doodongelukkig verliet ik het schooltje.

(van Vespucci)

Older posts

© 2014 Tjeerd Posthuma

Theme by Anders NorenUp ↑